Door Ad Ragas
Milieukunde, Radboud Universiteit Nijmegen 

Het informeren van de burger over het milieu staat voor veel overheden synoniem met het verzamelen en beschikbaar stellen van milieugegevens. De burger krijgt bijvoorbeeld te horen of bepaalde normen wel of niet worden overschreden. Dergelijke informatie is primair relevant voor beleidsmakers, maar veel minder  interessant voor burgers.
Burgers zijn op zoek naar informatie die zij kunnen relateren aan de eigen belevingswereld. De zorg om de eigen gezondheid staat daarbij vaak centraal. De burger wil graag weten hoe de overheid bepaalt of er geen onacceptabele schadelijke gezondheidseffecten optreden.
In een poging om de burger op een meer betekenisvolle manier te informeren over mogelijke gezondheidsrisico’s als gevolg van de uitstoot van kankerverwekkende stoffen door bedrijven is in 2004 het project Recht-om-te-weten uitgevoerd. In dit project zijn voor 3 regio’s in Nederland (Rijnmond, IJmond en Nijmegen-West) kankerrisico’s berekend op basis van de uitstoot van kankerverwekkende stoffen door lokale bedrijven. Deze gegevens zijn gepresenteerd op een website waarbij de gebruiker een postcode kan intypen en vervolgens zijn locatiespecifiek kankerrisico te zien krijgt.
De presentatie gaat in op de achtergronden van het Recht-om-te-weten project. Er wordt stil gestaan bij het verzamelen van de emissiegegevens, het uitvoeren van de risicoberekeningen, de ontwikkeling van de website en de reacties van de gebruikers. Tevens wordt ingegaan op de belangrijkste lessen die naar aanleiding van dit project zijn geleerd en worden aanbevelingen gedaan voor toekomstige soortgelijke projecten.